De nieuwe tandenborstel, Soladey® genoemd, werd onlangs op de markt gebracht en maakt er aanspraak op, dat hij een beter potentieel vermogen heeft om tandplak te verwijderen dan de traditionele tandenborstels, en dat dankzij een foto--elektrochemische inwerking op de tandplak (Weiger, 1987). Het basisverschil tussen de tandenborstel Soladey en de gewone tandenborstel berust op het feit, dat naast het halsje van deze tandenborstel titaandioxide TiO2 als de halfgeleider van het type N is gemengd. Bij aanwezigheid van licht worden de verzadigde elektronen met lage energie in de vochtige halfgeleider getransformeerd naar elektronen met hoge energie met de daarop volgende reductie volgens de vergelijkingen:
Het resultaat van deze reactie is een
reductie van de H+
ionen uit het organisch zuur in de tandplak die haar afbreking veroorzaakt. Deze reactie zou ook
invloed kunnen hebben op de vorming van tandplak (Kusunoki en co, 1986;
Niva en Fukuda, 1989). Er zijn ook aanwijzingen, dat de poederige
halfgeleider op basis van TiO2, bestraald met zichtbaar licht,
een antibacteriële werking heeft op de bacteriën van de types Escherichia
coli en Streptococcus mutans (Morioka en co, 1988).
Het doel van deze studie was om de geschiktheid te vergelijken in de tandplakverwijdering tussen de tandenborstel Soladey en een gelijksoortige tandenborstel, maar zonder de halfgeleider. Voor de studie hebben 80 studenten uit het middelbaar onderwijs (43 jongens, 37 meisjes)
van de leeftijd van 13 - 16 jaar
deelgenomen. Voor de keuze moesten de personen aan de volgende criteria
voldoen: minstens 24 tanden hebben behalve de derde kies; relatief gezonde mondweefsels;
tijdens de studie geen locale nog systematische antimicrobiële middelen gebruiken, tijdens het
begin of in de loop van de studie geen orthodontische of grootschalige
versterkingstherapie volgen. Aan de deelnemers van de studie werd het doel
van de studie uitgelegd en ze hebben hun toestemming gegeven.
De twee gebruikte tandenborstels waren (i)
Soladey met houder en met de geleider (TiO2) en (ii) een
imitatie van synthetische hars (controle-tandenborstel). Beide
tandenborstels waren zodanig gemaakt dat ze er gelijk uitzagen. De
tandplak op de voor- en achterkanten van alle tanden (met uitzondering van
de derde kies) werd geëvalueerd met behulp van een index van tandplak, die
ontwikkeld werd door Quigley
en Hein (1962) en door Turesky en co. (1970) gemodificeerd.
De test was gepland als een toevallige
klinische wisseltest met
"blinde" testers. Vóór het begin van de test waren de waarden van
de tandplak genoteerd als basisgegevens. De tandplak werd geëvalueerd na
een grondige applicatie van de kleuroplossing (Red Cote®) op alle tanden. De
personen werden in twee groepen van 40 verdeeld, evenveel mannen als
vrouwen.
Aan de personen in groep (A) werden de test-tandenborstels uitgedeeld, aan de personen in groep (B) de controle-tandenborstels. De testende personen kenden deze verdeling niet.
Alle personen hebben dezelfde tandenborstels gekregen en zij werden gevraagd om uitsluitend deze te gebruiken. Beide groepen werden aangeraden om de tandenborstels te gebruiken overeenstemmend met de instructies van de producent en voor de duur van drie weken. De personen hebben ook schriftelijke instructies gekregen. De instructies waren als volgt: vóór het gebruik de tandenborstel en ook de houder bevochtigen; de tanden op de gewone wijze te poetsen, echter altijd aan de belichte kant; slechts een kleine hoeveelheid van de verleende tandpasta te gebruiken. Er waren geen andere instructies gegeven en de personen werden vrij gelaten of zij hun mondhygiëne uitvoeren zoals altijd. Het was de bedoeling zo getrouw mogelijk het werkelijke leven na te bootsen. Aan het einde van de derde week werden de waarden van de tandplak genoteerd. Daarna werden aan de deelnemers van de groep A de controle-tandenborstels uitgedeeld en aan de deelnemers van de groep B de test-tandenborstels. Na drie weken werd de tandplak opnieuw geëvalueerd. Aan het einde van de test werden de tanden van alle deelnemers ontdaan van de tandplak door een hygiënist. Om de variabiliteit van de geteste personen na te checken werden 10 kinderen toevallig gekozen uit een leeftijdsgroep van 13 – 15 jaar die regelmatig een pedodontische kliniek van het stomatologische instituut bezochten. Bij deze testpersonen werd 2 x een onderzoek uitgevoerd (met een interval tussen de onderzoeken van 20 minuten) van de tandplak met behulp van de gekozen index. De variabiliteit tussen de geteste personen werd uitgedrukt als een percentage van de juiste verdubbeling (Hunt, 1986). De waarde 85,1% werd gevonden.
